I'm so Sorry

Would it be better if we had never met?

It would hurt less.

But you should be happy.

And I should be happy for you.

But I can't stand it.

Memories rush in like a flood.

Turning sour in my mind.

I hate the way I feel.

But I can't make myself feel another way.

Even though I've tried.

I don't regret loving you.

I try to take the good memories.

And only the good.

Of us apart, and never together.

Because we can't be like that.

The way I want.

I want to see you.

But you're too far away.

Never have I wanted to go home this bad.

And race to see you.

Though I know it would be for nothing.

It could never be the way I want it to be.

Because I'm not what you want.

And I want to ask why.

But I can't bring myself to do it.

Maybe eventually I can move on.

Through the pain of these times.

I'm reliving that moment over and over in my mind.

Wondering what could have been.

But it just can't work.

And I need to assure myself of that.

I don't want you to tell me that.

It would hurt too much to hear it from you.

In your words.

Your words that cut through me so sharply.

You don't mean it.

But I always take it in that way.

The way that makes me hurt.

And I'm sorry for that.

I'm so sorry, but I love you.

Still.

Years after rejection.

You are always in my mind.

The thought of you usually brings a smile to my face.

But today it only brings tears.

And you didn't mean to do it.

I'm sorry.

I'm so sorry for the way I am right now.

It will get better.

But not yet.

Lokomotywa

I'm working on memorizing this...Well, memorizing it again. I had most of it down when I was taking Polish class, but now I've forgotten the descriptions of what's on the train and then most everything after the wheels start turning.

Julian Tuwim -- "Lokomotywa"

Stoi na stacji lokomotywa,
Ciężka, ogromna i pot z niej spływa -
Tłusta oliwa.
Stoi i sapie, dyszy i dmucha,
Żar z rozgrzanego jej brzucha bucha:
Buch - jak gorąco!
Uch - jak gorąco!
Puff - jak gorąco!
Uff - jak gorąco!
Już ledwo sapie, już ledwo zipie,
A jeszcze palacz węgiel w nią sypie.
Wagony do niej podoczepiali
Wielkie i ciężkie, z żelaza, stali,
I pełno ludzi w każdym wagonie,
A w jednym krowy, a w drugim konie,
A w trzecim siedzą same grubasy,
Siedzą i jedzą tłuste kiełbasy.
A czwarty wagon pełen bananów,
A w piątym stoi sześć fortepianów,
W szóstym armata, o! jaka wielka!
Pod każdym kołem żelazna belka!
W siódmym dębowe stoły i szafy,
W ósmym słoń, niedźwiedź i dwie żyrafy,
W dziewiątym - same tuczone świnie,
W dziesiątym - kufry, paki i skrzynie,
A tych wagonów jest ze czterdzieści,
Sam nie wiem, co się w nich jeszcze mieści.

Lecz choćby przyszło tysiąc atletów
I każdy zjadłby tysiąc kotletów,
I każdy nie wiem jak się natężał,
To nie udźwigną - taki to ciężar!

Nagle - gwizd!
Nagle - świst!
Para - buch!
Koła - w ruch!

Najpierw
powoli
jak żółw
ociężale
Ruszyła
maszyna
po szynach
ospale.
Szarpnęła wagony i ciągnie z mozołem,
I kręci się, kręci się koło za kołem,
I biegu przyspiesza, i gna coraz prędzej,
I dudni, i stuka, łomoce i pędzi.

A dokąd? A dokąd? A dokąd? Na wprost!
Po torze, po torze, po torze, przez most,
Przez góry, przez tunel, przez pola, przez las
I spieszy się, spieszy, by zdążyć na czas,
Do taktu turkoce i puka, i stuka to:
Tak to to, tak to to, tak to to, tak to to,
Gładko tak, lekko tak toczy się w dal,
Jak gdyby to była piłeczka, nie stal,
Nie ciężka maszyna zziajana, zdyszana,
Lecz fraszka, igraszka, zabawka blaszana.

A skądże to, jakże to, czemu tak gna?
A co to to, co to to, kto to tak pcha?
Że pędzi, że wali, że bucha, buch-buch?
To para gorąca wprawiła to w ruch,
To para, co z kotła rurami do tłoków,
A tłoki kołami ruszają z dwóch boków
I gnają, i pchają, i pociąg się toczy,
Bo para te tłoki wciąż tłoczy i tłoczy,,
I koła turkocą, i puka, i stuka to:
Tak to to, tak to to, tak to to, tak to to!...